راهنما کسی است که دوازده قدم را در UA کار کرده است و تمایل دارد که ما را در بهبودی هدایت کند. ما سفر خود را با قدمهای اول، دوم و سوم آغاز میکنیم. ما با عجز خود در برابر کمدرآمدی مواجه شده و آن را میپذیریم. و تصمیم میگیریم که کسب درآمد و دستاوردهای خود را به مراقبت خداوندی که خود درک میکنیم، بسپاریم. ما تمایل را طلب میکنیم و در جستجوی آن هستیم. ما درخواست میکنیم که توسط ارادهای فراتر از خواست خودمان هدایت شویم، تا ثبات اقتصادی و نهایتا کامیابی در زندگی ما متجلی شود. برای بسیاری از ما، این ایده الهام میشود. همچنان که به کارکردن برنامهی UA ادامه میدهیم و کامیابی بیشتری به دست میآوریم، آسانتر میتوانیم بگوییم که «این بیشتر موفقیت خداوند است تا موفقیت من».
در قدمهای چهارم تا هفتم، ما نگاهی کامل و عمیق به خودمان میاندازیم و ما اقرار میکنیم نواقص شخصیتیمان در چه جاهایی در کمدرآمدی ما نقش داشته است. ما ترازنامهی خود را تا جایی که میتوانیم بدون ترس انجام میدهیم و آن ترازنامه را با یک راهنما یا هم-راهنما مشارکت میکنیم.
ما مشکلات اصلی درونیمان را که در کمدرآمدی ما نقش داشتهاند، شناسایی کرده و در خواست میکنیم که از آنها رها شویم، تا آنها برطرف شوند. هنگامی که صادقانه و با شفقت به خودمان نگاه کردیم، ما آمادهایم تا شروع به جبران خسارت از کسانی که ممکن است به آنها آسیب زدهایم، کنیم و به حرکتمان در قدم هشت و نه ادامه میدهیم. ابتدا به افراد و روابطی که آسیب زدهایم نگاه میکنیم. با راهنمایی گرفتن از یک راهنما یا یار قدم شروع به جبران خسارت و بخشیدن خودمان و دیگران میکنیم. سپس میتوانیم پیش برویم.
زمانیکه جبران خسارت میکنیم مسئولیت جدیدی برای اقدامات گذشته خود قبول میکنیم. ما بار اشتباهاتی را که از گذشته تاکنون با خود حمل کردهایم، رها میکنیم - ممکن است از بعضی خطاها آگاه و نسبت به برخی خطاها ناآگاه باشیم؛ خطاهایی که کمر ما را خم و توانایی ما برای دستیابی به کامیابی را مسدود کردهاند. این فرایندِ مسئولیتپذیری و بخشیدن است. هرکدام از اینها، حسِ تازهای از شایستگی را در ما تقویت میکند و این امکان را میدهد که چیزهای خوب وارد زندگی ما شود.
قدم دهم، یازدهم و دوازدهم ساختاری برای تداوم آنچه که ما پیشتر در هشت قدم پیشین آغاز کردیم فراهم میکند. قدمها به ما کمک میکنند با خودمان صادق بمانیم. آنها به ما یادآوری میکنند که برای راهنمایی گرفتن، با نیرویی بزرگتر از خودمان ارتباط برقرار کنیم و ما را تشویق میکنند که هم تجاربمان و هم آنچه را سخاوتمندانه به ما داده شده است، با دیگران به اشتراک بگذاریم.
در قدمهای چهارم تا هفتم، ما نگاهی کامل و عمیق به خودمان میاندازیم و ما اقرار میکنیم نواقص شخصیتیمان در چه جاهایی در کمدرآمدی ما نقش داشته است. ما ترازنامهی خود را تا جایی که میتوانیم بدون ترس انجام میدهیم و آن ترازنامه را با یک راهنما یا هم-راهنما مشارکت میکنیم.
ما مشکلات اصلی درونیمان را که در کمدرآمدی ما نقش داشتهاند، شناسایی کرده و در خواست میکنیم که از آنها رها شویم، تا آنها برطرف شوند. هنگامی که صادقانه و با شفقت به خودمان نگاه کردیم، ما آمادهایم تا شروع به جبران خسارت از کسانی که ممکن است به آنها آسیب زدهایم، کنیم و به حرکتمان در قدم هشت و نه ادامه میدهیم. ابتدا به افراد و روابطی که آسیب زدهایم نگاه میکنیم. با راهنمایی گرفتن از یک راهنما یا یار قدم شروع به جبران خسارت و بخشیدن خودمان و دیگران میکنیم. سپس میتوانیم پیش برویم.
زمانیکه جبران خسارت میکنیم مسئولیت جدیدی برای اقدامات گذشته خود قبول میکنیم. ما بار اشتباهاتی را که از گذشته تاکنون با خود حمل کردهایم، رها میکنیم - ممکن است از بعضی خطاها آگاه و نسبت به برخی خطاها ناآگاه باشیم؛ خطاهایی که کمر ما را خم و توانایی ما برای دستیابی به کامیابی را مسدود کردهاند. این فرایندِ مسئولیتپذیری و بخشیدن است. هرکدام از اینها، حسِ تازهای از شایستگی را در ما تقویت میکند و این امکان را میدهد که چیزهای خوب وارد زندگی ما شود.
قدم دهم، یازدهم و دوازدهم ساختاری برای تداوم آنچه که ما پیشتر در هشت قدم پیشین آغاز کردیم فراهم میکند. قدمها به ما کمک میکنند با خودمان صادق بمانیم. آنها به ما یادآوری میکنند که برای راهنمایی گرفتن، با نیرویی بزرگتر از خودمان ارتباط برقرار کنیم و ما را تشویق میکنند که هم تجاربمان و هم آنچه را سخاوتمندانه به ما داده شده است، با دیگران به اشتراک بگذاریم.
