برنامهی UA دوازده نشانهی کمدرآمدی را تعریف کرده است که مشخص میکند آیا ما دچار کمدرآمدی اجباری هستیم یا خیر؟ به مرور که برنامه را کار میکنیم درک ما از این علائم عمیقتر میشود و کمکم نشانههای بهبودی را تجربه میکنیم.
1. بیتفاوتی نسبت به زمان
ما کارها را به تعویق میاندازیم و از زمان برای تحقق چشمانداز و پیشرفت اهدافمان استفاده نمیکنیم.
2. نادیده گرفتن ایدهها
ما به صورت اجباری ایدههایی را که ممکن است باعث پیشرفت زندگی یا مسیر شغلی و افزایش سودآوری ما شود، رد میکنیم.
3. نیاز اجباری برای ثابت کردن
ما با اینکه شایستگی در شغل و کسب و کارمان را نشان دادهایم، اما نیاز داریم ارزش و اعتبارمان را دوباره اثبات کنیم.
4. چسبیدن به اموال بهدرد نخور و بیفایده
ما به چیزهایی میچسبیم که دیگر نیازهای ما را برآورده نمیکند، مانند پوشاک کهنه و وسایل خراب و از کار افتاده.
5. تقلا / خستگی
ما از روی عادت زیاد کار میکنیم، خسته میشویم، سپس کمتر کار میکنیم یا کلاً دست از کار میکشیم.
6. از دست دادن زمان
ما از روی اجبار، برای کارهای گوناگون داوطلب میشویم یا خدماتمان را به رایگان و بدون هیچ سود مشخصی ارائه میکنیم.
7. کم ارزش دانستن و قیمتگذاری کمتر از میزان واقعی
ما تواناییها و خدماتمان را کمتر از ارزش واقعی ارزشگذاری میکنیم و از درخواست افزایش حقوق و مزایا یا آنچه که بازار کشش آن را دارد میترسیم.
8. انزوا
هنگامی که به نظر میرسد بسیار بهتر است که همکاران، دستیاران و یا کارمندانی داشته باشیم، ما تنها کار کردن را انتخاب میکنیم.
9. ناراحتی جسمی
ما گاهی از ترس بزرگتر شدن یا در چشم بودن، دچار ناراحتی جسمی میشویم.
10. احساس گناه و شرم نابهجا
ما موقع درخواست یا دریافت چیزی که نیاز یا حقمان است، احساس ناراحتی میکنیم.
11. پیگیری نکردن
ما فرصتها، راهنماییها یا شغلهایی را که ممکن است برای ما سودآور باشند پیگیری نمیکنیم. پروژهها و کارهای زیادی را آغاز میکنیم ولی غالباً آنها را به پایان نمیرسانیم.
12. خستگی از ثبات
ما با ایجاد درگیریهای بیهوده با همکاران، سرپرستان و مشتریان مشکلاتی را به وجود میآوریم که منجر به بحران مالی میشود.
